In het pastoorloze tijdperk wordt de website niet bijgewerkt (alleen de Weekberichten)

Openbaring des Heren – De koningen van de superlatieven 

Openbaring des Heren – De koningen van de superlatieven              3-1-2021

De heilige Drie Koningen.

Hun vermeende botjes en kledingstukken worden bewaard
in het grootste reliekschrijn ter wereld,
vervaardigd door de beroemdste edelsmid uit de middeleeuwen
(Nicolaas van Verdun).

En om aan dit reliekschrijn een waardig huis te bieden
werd in 1248 gestart met de bouw van een kerk,
die de grootste kathedraal van Duitsland zou worden, de dom van Keulen.

Een verhaal van superlatieven: De verering van de Drie Koningen.

(Vgl. https://nl.wikipedia.org/wiki/Dom_van_Keulen)

Maar daarmee niet genoeg aan superlatieven.

(Vgl. voor het volgende https://www.tenbunderen.be/bedevaarten/keulenschrijn.html)

In 1981 liet de aartsbisschop van Keulen de kledingresten
van de Drie Koningen aan een wetenschappelijk onderzoek onderwerpen
in het kleurenlaboratorium van Bayer in Leverkusen.

Hoewel de resultaten opleverden
dat het textiel tussen de 2e en 4e eeuw na Christus dateert,
is het textiel van dezelfde weeftechniek en van dezelfde kwaliteit
als de stoffen die 2 eeuwen voor onze tijdrekening al werden vervaardigd.

De tegenstrijdige datering zorgt dus voor een probleem
dat niet zo maar op te lossen valt.

Maar er zijn nog andere interessante dingen ontdekt.
De weeftechniek en kwaliteit van bovengenoemd textiel verwijst namelijk
naar Palmyra bij Damascus. En bij die stad ligt een berg,
met op de top een aloud astronomische uitkijkpost
voor een Babylonische priesterkaste.

Zouden de Drie Koningen daar misschien de bijzondere planetenconstellatie hebben ontdekt,
die wij als de ster van Bethlehem kennen?

Een zoom van het met goud doorstikte damasten weefsel
bracht verder aan het licht dat ook de kleurstof van het paars
dateert van de Oudheid.
Om 1,5 gram van deze kleur te maken
had men destijds 12.000 kardinaalsslakken nodig.
Kleding van dergelijke waarde was voorbehouden aan invloedrijke personen.

Het Koninklijk Instituut voor het Kunstpatrimonium in Brussel
kwam ook tot de vaststelling dat de goudbedrading
van de onderzochte kledingresten van massief goud was,
vermengd met een zeer kleine hoeveelheid zilver en koper.
Iets dat gebruikelijk was in de tijd van Christus.

Daarmee was natuurlijk niet de echtheid van de relieken bewezen.
Overigens hield dat de vrome middeleeuwse pelgrims helemaal niet bezig.
De echtheid valt, zelfs met de modernste technieken, niet te bewijzen…
net zo min als de onechtheid ervan!

Wetenschappelijk staat nu wél vast dat het gebeente van de Drie Koningen
én de stoffen, waarin ze zijn gewikkeld, dateren uit de Oudheid.
Het is dus niet het zoveelste voorbeeld van een middeleeuwse nep-relikwie
én niet enkel het resultaat van mooie maar verzonnen legenden.

Maar waar het meest om gaat
is het uitnodigende voorbeeld van de heilige Drie Koningen.
Om hen na te volgen in hun zoektocht naar de zin van het leven
en om te delen in wat zij gevonden hadden:
dat die levenszin Jezus Christus zelf is.

In 2005 werd hun voorbeeld op een spectaculaire manier nagevolgd.
Toen kwamen 1.200 000 jongeren in Keulen bij elkaar
voor de Wereldjongerendagen.

Die dagen hadden als motto de uitspraak van de Drie Koningen gekregen:
“Wij zijn gekomen om Hem te aanbidden”(Mt. 2,2).

Tegen de twijfels van sommige organisatoren in
werd toen op het enorme veld een nachtelijke aanbidding gehouden.
Ik mocht erbij zijn en mij lopen nu nog de rillingen over de rug
wanneer ik eraan terug denk.

Toen Paus Benedictus op de huizenhoge monitoren verscheen
met de monstrans in zijn handen, viel er een oorverdovende stilte.
1.200 000 jongeren stil!

1.200 000 jongeren in de voetsporen van de Drie Koningen bij elkaar
om Christus in de heilige hostie te aanbidden.

Dat past helemaal bij hen.
De Drie Koningen houden gewoon van superlatieven.