In het pastoorloze tijdperk wordt de website niet bijgewerkt (alleen de Weekberichten)

Christus Koning C – Een paradoxale regeringsstijl

Christus Koning C – Een paradoxale regeringsstijl        Echt/St.Joost, 24-11-19

Vorige week had ik wat persoonlijke ervaringen in mijn preek verwerkt.
Als reactie erop werd mij gevraagd om dit vaker te doen.

Nu weet ik niet of mij elk weekend bij het voorgeschreven evangelie
een passende ervaring uit mijn eigen leven te binnen schiet,
maar vandaag is mij dan toch gelukt.

Zoals u misschien weet kom ik uit een gezin van 3 jongens.
Ik ben de oudste, dan volgt mijn broer die 2 jaar jonger is
en dan nog een broer die 7 jaar jonger is.

Door onze studies zijn wij alle drie
meerdere honderden kilometers van elkaar verspreid geraakt
en ook uiteindelijk allen in de buurt van onze studieplaatsen gaan wonen.

Dat had tot gevolg dat wij vele jaren maar sporadisch contact hadden
en dat vooral ná de grote feestdagen.
Vanwege mijn verplichtingen in de parochies kon ik namelijk
altijd pas op de tweede Kerstdag of de tweede Paasdag arriveren.

Dan zaten voor mijn broers de feestelijkheden er al meer of minder op
en begonnen ze al snel over politiek en zo te praten.

Zoals de meesten van u waarschijnlijk weten,
bevordert dat niet direct de hartelijke sfeer,
vooral niet als men over bepaalde onderwerpen van mening verschilt.

Onze ouders, vooral mijn moeder, hadden dat liever anders gezien.

Dat alles veranderde toen eerst mijn vader
en dan enkele jaren later mijn moeder overleed.
Vooral het zware sterfbed van mijn moeder
heeft ons jongens echt samen gesmeed.

De lange dagen aan haar sterfbed
en de vele uren van je samen machteloos te voelen
hebben uiteindelijk meer invloed gehad op onze onderlinge band
dan alle feestdagen en borrelpraatjes samen.

Waarom ik u dit vertel?

Omdat dit paradox, deze schijnbare tegenstelling,
dat lijden en dood sterker zijn dan plezier en oppervlakkigheden,
juist tot de regeringsstijl behoort van de koning die wij vandaag vieren,
van Christus Koning.

Juist toen men Hem voor uitgeteld hield,
begon Hij aan de grootste reddingsoperatie uit de geschiedenis:
Hij opende de deur tot de eeuwigdurende vreugde
voor iedereen die oprecht ernaar verlangt.
“Voorwaar, Ik zeg u: Vandaag nog zult gij met Mij zijn in het paradijs” (Lc.23,43).

Juist toen men zijn handen eens en voor altijd vastgespijkerd had
om zijn onmacht te demonstreren,
werden deze uitgespreide handen het symbool
dat deze Koning de hele mensheid blijvend zou omarmen.

En zo vieren wij ook vandaag weer
de grootste koning met de meest paradoxale regeringsstijl.