In het pastoorloze tijdperk wordt de website niet bijgewerkt (alleen de Weekberichten)

3e zo vd Vasten B – Gods kracht en Gods wijsheid

3e zo vd Vasten B – Gods kracht en Gods wijsheid          Echt/St.Joost, 7-3-21

Dit weekend willen wij stil blijven staan bij een opmerkelijke uitspraak
van de apostel Paulus:

De gekruisigde Christus is Gods kracht en Gods wijsheid (vgl. 1Kor.1,24).

Om deze uitspraak beter te begrijpen, willen wij over het volgende nadenken.

Door de hele Bijbel heen zien wij naast de openbaring van Gods kracht
ook zo iets dat wij de ‘zwakheid van God’ kunnen noemen.
Die zogenaamde zwakheid hangt samen met de barmhartigheid van God.
De profeet Hosea legt God bv. deze woorden in de mond:
“Hoe zou Ik u kunnen prijsgeven…
Mijn hart slaat om, heel mijn binnenste wordt week”(Hos.11,8)

In zijn respect voor de menselijke vrijheid kiest God steeds opnieuw ervoor
om met pijn toe te zien wanneer zijn kinderen de verkeerde weg opgaan,
hopend en smekend dat ze weer terugkeren.

Maar deze zogenaamde ‘zwakheid van God’ wordt voor ons mensen
pas echt duidelijk in het lijden van Christus.
Dat is het ultieme moment van Gods zwakheid.

Voor een kort ogenblik hadden de mensen God overwonnen,
was de zonde de overwinnaar
en werd het kruis als een overwinningsteken opgericht.
Zelfs de zon verduisterde toen en midden op de dag verdween het licht.

Maar gelukkig was dit alleen maar voor een ogenblik.
Paulus schrijft dan ook (2Kor.13,4):

“Al werd Hij ook in zwakheid gekruisigd, Hij leeft thans door Gods kracht” .

Gods Zoon is heel bewust tot het uiterste toe zwak gebleven,
omdat Hij niet terug wilde slaan, omdat Hij kost wat kost goed wilde blijven.
Of, zoals de apostel Petrus het verwoordde:

“Als Hij gescholden werd, schold Hij niet terug.
Als men Hem leed aandeed, uitte Hij geen dreigementen” (1Petr.2,23ab).

Op de wens van de mensen om God te vernietigen,
antwoordde God niet met de wens tot vernietiging,
maar juist met de wens tot redding:

“Zowaar als Ik leef, zegt Hij, Ik wil de dood van de zondaar niet,
maar wens dat hij zich betert en in leven blijft” (vgl. Ez.33,11).

Op de schreeuw: “Kruisig Hem” antwoordt Gods Zoon met :
“Vader, vergeef het hun” (Lc.23,34).

Er zijn op de hele wereld geen woorden zoals deze vier:
”Vader, vergeef het hun”.


De hele macht en heiligheid van God zijn daarin opgesloten.

Het zijn onoverwinnelijke woorden.
Geen misdaad ter wereld kan ze ooit meer uitwissen,
want zij werden uitgesproken tijdens de grootste misdaad aller tijden;
zij werden uitgesproken toen het kwaad zijn uiterste macht ontvouwde,
die niet erger te denken valt: de dood van Gods Zoon.

En die Zoon heeft precies geweten wat Hij deed die dag,
toen Hij zich vlak voor zijn dood
bewust tussen de Vader en de zondaars plaatste en zei:
”Vader, vergeef het hun”.

Een dichter gebruikte het volgende beeld:

Christus was als iemand die zich een grote mantel over de schouders wierp.
De mantel met al de zonden van de wereld.
Achter Hem, verborgen achter de wijde mantel, verzamelen zich
al de berouwvolle zondaars die er ooit geleefd hebben en die er nu nog leven.

En terwijl de Zoon de Vader tegemoet trad en dit nog steeds doet,
breekt zijn gelaat de wind van Gods toorn,
glijdt langs zijn mantel de storm van Gods rechtvaardigheid
en kan de Vader niet anders dan vergeven,
wanneer Hij de vier belangrijkste woorden uit de wereldgeschiedenis hoort:
”Vader, vergeef het hun”.

Als wij ons dit onvoorstelbare heilsgebeuren voor ogen houden,
dan kunnen wij pas beseffen
wat Paulus over de gekruisigde Christus wilde zeggen, toen hij schreef:

… voor hen die geroepen zijn (…) is Hij Gods kracht en Gods wijsheid
(vgl. 1Kor.1,24).

(Vrij weergegeven naar Raniero Cantalamessa, Das Kreuz, Gottes Kraft und Weisheit,
Adamas-Verlag, Köln 1999, hfd. 5.)