In het pastoorloze tijdperk wordt de website niet bijgewerkt (alleen de Weekberichten)

33e zo dh jaar C / tevens opening carnavalsseizoen

33e zo dh jaar C / tevens opening carnavalsseizoen   Echt/St.Joost,17-11-19

Vorige week lag ik naast een jonge meid van een jaar of twintig op een bedje…

Voordat u nu uw fantasie de vrije loop laat, ga ik u even uit de droom helpen.
Wij konden ons beiden niet bewegen
en voortdurend liep een verpleegster om ons heen.
Onze bedjes stonden namelijk bij Sanquin, de bloeddonatiedienst.

Ik had de jonge meid een pluimpje gegeven, dat ik het geweldig vond
dat ook jongeren zich sociaal inzetten door bloed te doneren
en binnen de kortste keren waren wij in gesprek.

Ze bleek een PABO-studente te zijn en door het feit
dat ik al 36 jaar lang godsdienstles geef
hadden wij een gemeenschappelijk onderwerp.
Op een gegeven moment zei ze: “Ik hoop dat ik u niet beledig,
maar heeft het nog zin om godsdienstles te geven en communielessen en zo?”

En toen had ik de kans, om mijn diepste overtuiging met haar te delen
dat weliswaar heel wat vertrouwde structuren veranderd zijn
         zoals klassikaal godsdienstonderwijs,
         regelmatige kerkgang
         en een gedegen geloofsopvoeding thuis,
maar dat een ontmoeting tussen mensen altijd zinvol blijft
wanneer ze vanuit hun binnenste iets laten blijken van hun geloof, hoop of liefde.

Dat herkende en bevestigde ze enthousiast.

En zo namen wij op een gegeven moment afscheid:
een half liter bloed armer, maar rijk gevuld
met de wederzijdse blijdschap van een goed gesprek.

Waarom ik u dit vertel?
Omdat wij uit het zwaarmoedige evangelie vandaag
twee sleutelzinnen kunnen halen die de zo net genoemde anekdote illustreren.

Een keer staat er: “Er zal een tijd komen,
dat er geen steen op de andere gelaten zal worden…”(Lc.21,6).

Dit hoeven wij natuurlijk niet alleen maar letterlijk uit te leggen.
Het in elkaar storten van vertrouwde structuren hoort er ook bij.
Vervolgens staat er verder op:
“Het zal voor u uitlopen op het geven getuigenis” (vers 13).

Inderdaad. Geloofsoverdracht gebeurt niet of nauwelijks nog
via de vertrouwde structuren, maar vooral door persoonlijk getuigenis.

Of anders geformuleerd:
Als iemand vanuit zijn binnenste iets laat blijken
van zijn geloof, hoop of liefde,
dan laat God zich heel even zien, dan licht zijn aanwezigheid heel even op.
Eenzelfde ervaring heb ik twee weken geleden meegemaakt,
toen wij met 15 scholieren op studiereis naar Auschwitz waren.

Het delen van wat hun geraakt had
en de gevolgtrekkingen die de kinderen voor zichzelf eruit trokken
lieten hun geloof, hoop of liefde zien
ook al gebruikten ze daarvoor meestal niet de standaardtaal van de godsdienst.

En dit alles zorgde ervoor dat er binnen de kortste keer
een fijne, hechte groep ontstond tussen de scholieren
die elkaar tevoren nauwelijks kenden
en die ook nog van verschillende opleidingsniveaus kwamen.

God laat ook in onze tijd van zich horen, alleen wat anders dan vaak verwacht.

————– tijdens de Mis ter opening van het carnavalsseizoen ————–

En als het dan erom gaat, om de boven genoemde saamhorigheid
af en toe te vieren, dan zijn – u zult het niet verwachten –
ook carnavalsliedjes geschikt.

Jullie oud prins Bastiaan Vergoossen heeft dit op onze studiereis naar Auschwitz
op een geweldige manier voorgedaan.

Als gepassioneerde geschiedenisleraar wist hij in het voortraject 
de kinderen te motiveren, om zich met zo’n zwaar onderwerp bezig te houden,
om vervolgens tijdens de busreizen van de verschillende kampen terug naar het hotel
door het samen zingen van carnavalsliedjes ervoor te zorgen,
dat het onderwerp niet té zwaar werd voor de jeugd.
Alles heeft immers zijn tijd. Of, om met de heilige Teresia van Avila te spreken:
“Wanneer vasten, dan vasten, wanneer parelhoen, dan parelhoen!”