In het pastoorloze tijdperk wordt de website niet bijgewerkt (alleen de Weekberichten)

2e zo vd Vasten B- Heldere momenten   

2e zo vd Vasten B- Heldere momenten                             Echt, 28-2-2021

Klaarheid, helderheid, duidelijkheid:
allemaal woorden die tot uitdrukking brengen
wat wij mensen ons bij onzekerheid wensen.

Vooral als het gaat om de grote vragen van het leven,
over het waarom van lijden en dood,
over de zin van ons aardse bestaan dat toch zo snel vergaat,
over de ongelijkheid en de ongerechtigheid in deze wereld.

Dan willen wij een helder antwoord, dan willen wij duidelijkheid.

Mijn moeder zei altijd: Het eerste wat ik doe als ik daarboven aankom
is vragen waarom alles zo ingewikkeld was.

En inderdaad, een bevredigend antwoord krijgen wij pas na onze dood,
zo of zo. Of alles was totaal zinloos (wat ik niet hoop of geloof)
of de zin van alles wordt ons dan eindelijk duidelijk gemaakt.
 
Maar hier op aarde zijn er helaas geen korte, heldere antwoorden mogelijk.
Daarvoor zijn de mysteries, waarmee onze vragen samen hangen,
veel te groot.

Wie een te gemakkelijk antwoord wil ,
wie de hele wereld wil verklaren met een krantenkop,
die sluit zich al bij voorbaat af van al het grote,
staat niet meer open voor alles dat ons begrip overstijgt.

Wat wel mogelijk is zijn “heldere momenten”,
ogenblikken waarin wij innerlijk aanvoelen:
ja, dit moet zo, ja, dit is goed zo.

Momenten die je later nauwelijks onder woorden kunt brengen,
momenten die heel persoonlijk zijn
en die je ook niet zo maar kunt uitleggen aan anderen.

Petrus, Jacobus en Johannes mochten zo’n moment
op de berg Tabor meemaken.

Zou het kleed van Jezus, dat glanzend werd
“en zo wit als geen bleker ter wereld maken kan” (Mc.9,3),
niet ook symbool kunnen staan voor zo’n “helder moment” bij de apostelen?

Plotseling straalt het bovennatuurlijke, het goddelijke
door de persoon van hun Meester en Heer heen.
Voor een ogenblik is het heel helder en duidelijk voor hen:
Ja, Jezus is werkelijk Gods Zoon, ja, nu weten wij het zeker.

Mozes en Elia die bij Hem verschijnen, zijn het bewijs,
dat Hij degene is waarop de Joden al die eeuwen hebben gewacht.

De leerlingen willen dit moment vasthouden, willen de helderheid bewaren,
maar meteen komt een wolk hen overschaduwen.
De helderheid verbleekt.

Het enige wat blijft is de opdracht:
“Dit is mijn Zoon, de Welbeminde, luistert naar Hem (vers7).

De helderheid, de duidelijkheid. Zij kunnen ze niet voor altijd vasthouden.
Hoe had anders Petrus enige tijd later Jezus kunnen verloochenen,
hoe hadden ze allen kunnen vluchten?

Maar de opdracht, die bleef. Die was in hun hart gegrift: “Luistert naar Hem”.
Die opdracht bracht hen telkens terug naar hun “helder momenten”.

En die opdracht konden ze doorgeven aan ons:
Luistert naar zijn woorden, opgeschreven in de heilige Schrift.
Luistert naar zijn woorden van eeuwig leven.

Via die woorden kunnen ook wij Hem vinden in onze ‘heldere momenten’. Amen.