In het pastoorloze tijdperk wordt de website niet bijgewerkt (alleen de Weekberichten)

21e zo dh jaar C – Ouderlijke correctie / Anna-mis op Gebroek

21e zo dh jaar C – Ouderlijke correctie / Anna-mis op Gebroek

                                                                                           Echt/St.Joost, 25-8-19

In de mooie kerstfilm “The Nativity Story” worden ook enkele gebeurtenissen
uit de tijd voorafgaand aan de geboorte van Jezus in beeld gebracht.

Natuurlijk komen sommige scènes voort uit de fantasie van de regisseur,
maar die deed wel zijn best om historisch verantwoord te blijven.

En zo zien wij Maria in de leeftijd van een tiener
bij een of ander spelletje met andere meisjes door het dorp rennen,
totdat haar moeder, Anna dus, hoofdschuddend te verstaan geeft
dat dit op haar leeftijd geen pas meer geeft.

En hoewel het hier niet op een echte fout of zonde gaat,
zien wij iets terug van de ouderlijke correctie,
waarvan ook vandaag sprake was in de brief aan de Hebreeën.

Natuurlijk gaat het bij Maria om een bijzonder mens ging.
Zij is tenslotte de enige, van wie wij geloven dat ze door God zelf
voor elke zonde werd bewaard.
Toch vind ik het prachtig dat wij in onze tijd meer open staan
voor de menselijke kant van de heiligen.

Verhalen van heiligen die als baby op vrijdag de moedermelk weigerden,
kunnen echt niet meer (en hoorden trouwens ook vroeger nooit
tot de officiële verkondiging van de kerk).

Dat wat in de film eventjes oplicht als een ouderlijke correctie door moeder Anna
en dat wat in de eerste lezing wordt samengevat met de woorden:
“Ieder kind wordt wel ooit door zijn vader gestraft” (Hebr.12,7b),
hoort gewoon tot de realiteit van het leven.
Want met uitzondering van Maria
is nog nooit iemand als kant en klare heilige geboren.

En toch zijn er vandaag heel wat mensen die bewust of onbewust
van de kerk, als de gemeenschap van ook maar mensen, verwacht,
dat deze al hier op aarde perfect en volmaakt is.
In elk geval beoordelen ze de Kerk vaak vanuit een volmaaktheidsnorm
die elke realiteitszin mist.

Dan is het goed aan een Middeleeuwse legende te denken
waarin Christus zich in al zijn heerlijkheid aan de heilige Martinus liet zien.
Maar al snel werd de heilige argwanend.
Hij zag geen wonden bij Christus; wonden die zelfs de verrezen Heer nog had.
En Martinus riep uit: “Een Christus zonder wonden vertrouw ik niet”.
Daarop verdween de verschijning even snel als ze gekomen was.
Het was de duivel geweest, die verschenen was als een engel des lichts.

Vandaag zou wij ook kunnen zeggen:
“Een Kerk zonder wonden vertrouw ik niet”.

Daarom schreef een bekende priester[1]:

“Als ik een succesvolle en zeer invloedrijke kerk zou tegenkomen
die op basis van haar onbetwistbare verdiensten
op het gebied van liefdadigheid, politiek en cultuur uitblonk,
met geweldige leiders, theologen en managers
die ieders hoogachting en respect genoten,
een kerk zonder schaduw, zonder gebrek, schrammen of pijnlijke littekens,
(vol heiligheid van al haar leden,
waarin niemand ooit aanleiding gaf tot verontwaardiging,
dan zou ik haar verschrikt uit de weg gaan)[2],
want ik zou zeker weten dat het hier om een duivelse truc ging”.

U weet dat wij in de geloofsbelijdenis de Kerk ‘heilig’ noemen,
maar weet u ook wat er volgens de catechismus mee is bedoeld en wat niet?

Wij noemen de Kerk heilig, omdat ze
1) een heilige stichter heeft,
2) een heilige leer verkondigt,
3) heilig makende sacramenten kent en
4) tussen al de zwakke en zondige mensen ook in elke tijd
    heilige mensen leven.
Maar nergens staat dat de Kerk een door en door perfecte blok heiligheid is.
Neen, een Kerk zonder wonden bestaat niet.

En daarom is het goed, dat moeder Anna, ook al was het maar in een film,
even de menselijke kant liet zien.

[1] Thomáš Halík, Raak de wonden aan. Over niet zien en toch geloven,
Utrecht: Kokboekencentrum 2019³, blz.119.

[2] Mijn eigen toevoeging uit de volgende alinea van de auteur