Donderdag 20 juni viert de Wereldkerk Sacramentsdag. In de Landricuskerk is van 10.00 -18.30 uur eucharistische aanbidding. Feestmis 19.00

Ziekendag – Is de devotie tot de lijdende Christus achterhaald?  

Ziekendag – Is de devotie tot de lijdende Christus achterhaald?  
                                                                     Zonnebloem, St.Joost, 8-9-18

In vroegere tijden ondergingen de mensen velerlei vormen van lijden;
lijden dat nu, in elk geval ten dele, voorkomen of uitgesteld kan worden.

Denk maar eens aan de grote kindersterfte in vroegere tijden,
aan de schrijnende armoede waarvoor nog geen opvangnet bestond
zoals de bijstandswet of de AOW
of denk aan de talloze ziekten waarvoor toen geen medicijn bestond.

Toen konden de mensen het lijden hooguit verzachten,
maar de oorzaken konden ze niet wegnemen.

In die tijd was de devotie tot de lijdende Christus ver verspreid.
Men voelde zich in zijn lijden met Christus verbonden
en die verbondenheid gaf troost en kracht,
en zelfs voor een groot gedeelte zin aan het lijden.

Een dergelijk denken staat nu ver af van de moderne mens.
Door de enorme vooruitgang op het gebied van de medische wetenschap
worden wij veel minder en meestal ook veel later in ons leven
geconfronteerd met ziekte, pijn en overlijden.

En treft ons dan toch eens het lijden
of maken wij het mee in de nabije omgeving,
dat worden wij snel opstandig.

“Als er een God bestaat, kan Hij dat toch niet toelaten”,
wordt dan vaak geroepen.
Of: “Dat heeft hij of zij toch niet verdiend”.

Gek, dat wij zoiets nooit roepen als het ons goed gaat en wij gelukkig zijn.
Alsof het ons eigen verdienste is dat het ons goed gaat,
of dat wij gezond zijn of gelukkig.

De eerder genoemde oorzaken van lijden
              zoals een grote kindersterfte, schrijnende armoede
              of pijn waartegen geen goede pijnbestrijders bestonden,
horen in onze streken voor het grootste gedeelte tot het verleden.

Maar is er geen andere pijn voor in de plaats gekomen?

De diepe onrust en gejaagdheid bij de werkende bevolking,
die menigeen bij een burn out brengt ,
het verdriet van de vele uiteenspattende relaties,
de eenzaamheid en het gevoel van nutteloosheid bij de ouderen.

En zelfs de klassieke oorzaken van lijden zoals ziekte en dood,
zij zijn niet verdwenen, zij zijn alleen veranderd.

Natuurlijk ga je aan menig ziekte niet meer onmiddellijk dood,
maar daarvoor loop je er nu jaren langer mee rond.
Natuurlijk worden mensen gemiddeld veel ouder dan vroeger,
maar dood gaan wij toch allemaal.

Niet al het lijden van onze tijd kan bestreden en aangepakt worden.
Een deel ervan zal door ons gedragen moeten worden.

En dan doet zich toch weer de vraag voor
of het overwegen van de lijdende Christus iets voor ons kan betekenen.
“Ieder huisje heeft zijn kruisje”, geldt ook nog in onze tijd.
Dat laat zich niet veranderen.

Wat zich wel laat veranderen is de manier, hoe wij ermee omgaan.

Gaan wij ertegen schoppen, om uiteindelijk nog ongelukkiger te worden,
of gaan wij het lijden gebruiken als middel
om te groeien in onze liefde tot de levende Heer
en ondanks alle uiterlijke lijden innerlijke vrede te vinden.

(Geïnspireerd op het boek van Kick Bras, Oog in oog.
Christelijke mystiek in woord en beeld, Skandalon 2017, hfd. 50)