Geef je op voor een bijzondere Bijbelavond over het Hooglied, het liefdeslied aller liefdesliederen: di 9-4 om 20.00 uur Trefcentrum Diepstraat 4

Pinksteren – Geloof in de gloed onder de as   

Pinksteren – Geloof in de gloed onder de as                  Echt/St.Joost, za 19-5-18

40 jaar lang – van piepjonge seminarist tot nu toe – leef ik nu al bewust mee
met het kerkelijk jaar. En nog altijd heeft het verrassingen voor mij,
is zijn grote liturgische rijkdom nog lang niet uitgeput.

Zo viel mij deze week op, dat wij nu met Pinksteren weer een lange periode afsluiten,
die wij in de taal van de liturgie een “sterke tijd” noemen.

En daarmee bedoel ik niet alleen de Paastijd,
die van de Paaswake tot Pinksteren loopt en 50 dagen omvat
Nee, direct daarvoor hadden wij ook al een “sterke tijd”,
de Veertigdagentijd namelijk, die met Aswoensdag begint.

Als wij nu aan de hoekpunten van deze twee
op elkaar volgende tijden denken,
dan hebben alle drie hoekpunten – Aswoensdag, Pasen en Pinksteren –
met vuur te maken.

Aswoensdag luidt een boetetijd in met de as van het askruisje.
Misschien ligt er in de symboliek van de koude as ook het verwijt
opgesloten, dat wij ons innerlijke vuur van geloof en liefde
zo vaak hebben laten uitgaan.

Maar na de veertig dagen van loutering mogen wij dan bij het Paasvuur
van de Paaswake ervaren, dat Christus zelf het Licht en Vuur der Wereld is.
Hij is het eeuwig Licht dat door niets en niemand gedoofd kan worden,
niet door de dood en ook niet door alle kwade machten ter wereld.

En zoals al in de mythen van de Oudheid het gewone vuur gezien werd
als een geschenk van de goden,
zo denken wij een hele Paastijd lang vol dankbaarheid eraan,
dat het Licht en het Vuur dat Christus bracht, een onverdiend geschenk is.

Met Pinksteren horen wij dan dat er “iets dat op vuur geleek”
in de zaal van de leerlingen verscheen en “zich, in tongen verdeeld,
op ieder van hen neerzette”
(vgl. Hand.2,3).

Zou dit niet een beeld kunnen zijn voor de opdracht van de Heer,
om het vuur van geloof en liefde uit te dragen,
een opdracht, aan ieder van ons persoonlijk gegeven?

Niet voor niets worden in het Pinksterverhaal de vuurvlammetjes
hoofdelijk verdeeld.
Iedereen is bedoeld, iedereen moet het vuur van liefde en geloof doorgeven.

Dat is niet altijd even gemakkelijk, zeker niet in onze tijd
van slinkend kerkbezoek en dalende behoefte aan de sacramenten.
Dan ligt de verleiding op de loer om je blind te staren op de grijze, koude as
van alles wat er niet meer is.

Maar laten wij nooit ophouden te geloven in de “gloed onder de as”.
Er gebeurt zo veel moois om ons heen,
wij moeten er alleen oog voor hebben en niet in grote getallen denken.

Ontdek die stille gloed van de jongere die weer naar diepgang zoekt.
Bewonder die duurzame warmte van de echtgenoot,
die jarenlang zijn zieke vrouw verzorgt
of warm je aan de trouwe aanwezigheid van menig vaste kerkganger.

“Vuur ben Ik op aarde komen brengen,
 en hoe verlang Ik dat het reeds oplaait”,
heeft Jezus gezegd (Lc.12:49).

Maar oplaaien kan het vuur alleen
als wij blijven geloven in de gloed onder de as.