Geef je op voor een bijzondere Bijbelavond over het Hooglied, het liefdeslied aller liefdesliederen: di 9-4 om 20.00 uur Trefcentrum Diepstraat 4

Openbaring des Heren 2017 (tevens preek bij de clustermis)

Preek in de clustermis bij de overdracht van het moderatorschap
(en tevens preek voor het weekend van Openbaring des Heren)

Pey, 6-1-2017  / Echt, 8-1-2017

“Sla uw ogen op en zie om u heen: van overal stromen ze naar u toe”.

Dat was het visioen van de profeet Jesaja uit de eerste lezing:
Eens zullen hele volkeren op weg gaan naar de heilige stad Jeruzalem.

Het evangelie maakt ons duidelijk dat het niet zo zeer gaat
om een concrete plaats, maar om een levende persoon.

Een persoon die je aanvankelijk echt moest zoeken.
Een pas geboren baby dat in het immense Romeinse Rijk
zo onschijnbaar en verborgen was
als de spreekwoordelijke naald in de hooiberg.

Intussen weten wij wie deze baby is en menen wij Jezus te kennen.
Wij hoeven niet eens meer op reis te gaan en grenzen over te steken,
zoals de drie wijzen, om Hem te ontmoeten.

Hij is in alle tabernakels van onze kerken aanwezig
en door zijn Geest is Hij ieder van ons nabij.
Eigenlijk kan ieder in zijn woonplaats blijven.

En toch.
De lezingen van vandaag staan niet voor niets bol van bewegingen,
bewegingen heen naar de heilige stad of naar dé Heilige.
En gezien die lezingen meer zijn dan zo maar vertellingen
over lang vervlogen tijden, ligt juist in die bewegingen een boodschap:

Het kan goed zijn om samen op weg te gaan,
het kan goed zijn
om daarbij af en toe de vertrouwde omgeving te verlaten,
het kan goed zijn
om daarbij andere mensen met andere achtergronden te ontmoeten.

En of het goed is, kunnen wij heel eenvoudig onderkennen.
Als namelijk alles en iedereen uiteindelijk op de Heer gericht is
zoals ijzerslijpsel op een magneet. Dan zit het wel goed.

De bestuurders van destijds – Herodes en de schriftgeleerden – 
waren als verontruste ijzerslijpsel die alle kanten opdraaiden.
Er was veel onrust in Jeruzalem, maar geen beweging naar het Kind toe.

De bestuurders van onze tijd – het clusterbestuur en de parochiecomités  –
hebben de afgelopen tijd geprobeerd wel samen op weg te gaan,
af en toe de vertrouwde omgeving te verlaten
en mensen te ontmoeten met andere achtergronden.
Zij waren vooral voorwaardenscheppend bezig,
opdat ook in toekomst de weg naar de Heer begaanbaar blijft.

Nu is een nieuwe fase aangebroken.
De parochianen moeten nog meer beseffen
dat ook hun inzet van levensbelang is.
Wij als bestuurders alleen kunnen hun parochies niet overeind houden.

Vergeten wij niet: geen kerk blijft van alleen bestaan.
Ook de kerk die boven de geboortegrot in Bethlehem werd gebouwd,
werd eens door brand verwoest
en is door de gewone gelovigen steen voor steen weer opgebouwd.

Natuurlijk werden ze daarbij ook geholpen van buitenaf.
Maar aanleiding was daarbij zeker ook hun enthousiasme en vitaliteit.
Want wie zelf niet meer in een toekomst gelooft,
kan dat zeker niet van buitenstaanders verwachten.

Laat dus iedereen in zijn eigen hart
de vlam van het enthousiasme aanwakkeren.
Vraag niet op de eerste plaats wat kan de parochie voor mij doen,
maar wat kan ik voor de parochie doen.

Dan komt er eens de dag waarop gezegd wordt:
“Sla uw open op en zie om u heen: van overal stromen ze naar u toe”.