Alle parochianen worden uitgenodigd voor de jaarlijkse clustermis, dit jaar op maandag 14-1 om 19.00 uur in Koningsbosch !

Feest van de H.Familie C – Schilderij van Leo Kornips  

Feest van de H.Familie C – Schilderij van Leo Kornips  
                                                                                     Echt/St.Joost, 30-12-18

MINOLTA DIGITAL CAMERA:                                               LEO KORNIPS, INTO THE CUPOLA

Een paar maanden geleden zag ik
dit schilderij van Leo Kornips, 
medeparochiaan en tevens bekende beeldend kunstenaar uit Echt.
En hoe langer ik over dit schilderij nadacht, hoe meer het mij ging zeggen.

Het was alleen nog maar afwachten, welke liturgische dag het meest geschikt bleek,
om de boodschap van dit schilderij met u te delen.

Omdat je in de drie personen een gezin kunt zien, leek mij het Feest
van de H.Familie, het voorbeeldgezin bij uitstek, een passende gelegenheid.

Ons oog valt meteen op de grote koepel.
Vanuit zijn midden, de enige lichtbron, schijnt het licht naar beneden.

De concentrische kringen van de koepel vinden haar tegenhanger
in de concentrische kringen op de grond. Dat wat boven is, ver weg,
weerspiegelt zich op de grond, in het tastbare, in het concrete.

Ik zie in die ene lichtbron, die haar licht van boven naar beneden laat schijnen,
een symbool voor de waarheid.
Er is namelijk maar één lichtbron,
zoals er ook uiteindelijk maar één allesomvattende waarheid kan zijn.
Natuurlijk bestaat de waarheid uit vele kleine deelwaarheden
(de koepel laat dan ook heel wat deelstukjes en schakeringen zien),
maar er kunnen niet twee allesomvattende waarheden naast elkaar bestaan.
Iets kan niet tezelfdertijd en onder hetzelfde gezichtspunt waar én onwaar zijn.

Dat geldt bij voorbeeld ook voor Christus, die zichzelf dé waarheid noemde.
Die bewering is dus of waar of onwaar.
Maar Jezus kan niet een beetje de waarheid zijn,
of een beetje de zoon van God
evenzeer als God niet tezelfdertijd wel én niet kan bestaan.

De drie personen op het schilderij zijn in beweging INTO THE CUPOLA,
zoals de titel van het schilderij luidt.
Maar hoe verhouden zij zich tot het licht in het midden,
hoe verhouden zij zich tot de waarheid?

De man verlaat net het centrum van de ruimte en wendt zich af van het licht.
Zijn voorkant kleurt dan ook donker.
De opgetrokken schouders en de beweging van de armen kun je zien
als een houding van desinteresse.
Een houding van wie Kardinaal Ravasi kort geleden zei:
“In Europa heerst niet zozeer een echt atheïsme,
maar eerder een soort religieuze apathie:
“Of God bestaat of niet, is om het even”

De vrouw met het kind aan de hand gaat wel naar het licht toe.
Maar is zij zich ervan bewust? Want zij kijkt niet naar boven, naar de lichtbron.
Zij kijkt naar haar opgestoken hand. Houdt ze iets in die hand?
Het is niet te herkennen, maar het zou mij niet verbazen
als het een mobieltje was.
Haar blik is naar beneden gericht (misschien op het mobieltje).
In elk geval is zij met haar gedachten niet met het licht, met de waarheid bezig.
Te druk om aan God te denken.

Alleen het kind aan haar hand kijkt naar boven, naar de lichtbron.
Uit zijn gebaren kun je afleiden, dat het de moeder wil tegenhouden,
op het licht wil wijzen. Het kind staat voor het licht open.
“Als gij niet opnieuw wordt als de kleine kinderen,
zult gij het Rijk der Hemelen zeker niet binnengaan”, zei Jezus al (Mt.18,3).

Wat gaat gebeuren? Laat de moeder zich door het kind wakker schudden?
Zullen ze beiden in de lichtkegel verblijven ?
En wie van de drie personen ben ik, wie wil ik zijn?

Belangrijke vragen om over na te denken.
Vragen die gaan over onze verantwoording binnen ons gezin
of over onze voorbeeldfunctie voor anderen in het algemeen.

Vragen die Leo Kornips met zijn prachtig schilderij in elk geval bij mij
en misschien ook bij u heeft opgeroepen.