Alle parochianen worden uitgenodigd voor de jaarlijkse clustermis, dit jaar op maandag 14-1 om 19.00 uur in Koningsbosch !

Doop van de Heer C – Kees Kraayenoord over gebrokenheid

Doop van de Heer  C – Kees Kraayenoord over gebrokenheid      Echt, 10-1-16

Jesaja 42, 1-4.6-7:      Het geknakte riet zal Hij niet breken

Op maandag 4 januari jl. had Andries Knevel een interessant vraaggesprek
met Kees Kraayenoord, zanger, liedjesschrijver
en voorganger in een evangelische gemeente in Veenendaal.

U kunt het vraaggesprek terugkijken op:
http://www.npo.nl/andries/04-01-2016/VPWON_1250383

Op een gegeven moment zei Andries Knevel:
“Er is veel gebrokenheid in het leven.
En wij doen soms alsof die gebrokenheid niet zo erg is”.

 Hieraan, en aan het prachtig antwoord van Kees Kraayenoord,
moest ik denken, toen ik de woorden uit de eerste lezing las:

Het geknakte riet zal Hij niet breken,
de kwijnende vlaspit niet doven… (Jes
.42,2a)

Kees Kraayenoord antwoordde op de stelling:
“Wij doen soms alsof die gebrokenheid niet zo erg is” ongeveer als volgt:

Ik snap het wel.
Want dat is natuurlijk heel eng, je gebrokenheid toe te geven.
Maar wat mij frustreert is, dat wij het kruis van Jezus Christus vereren,
dat toch eigenlijk het symbool is van mijn faillissement
– Hij stierf daar tenslotte voor mijn zonden,
voor alles wat ik mis doe,
voor al mijn gebrokenheid, mijn pijn –
om vervolgens te doen alsof dat alles niet bestaat.

 Dat vind ik zo raar.
Ik voel de behoefte dat de kerk een plek wordt
van eerlijkheid en openheid en veiligheid.
Gek genoeg is de kroeg voor veel mensen een veel veiligere plek
om over je ellende en je zorgen en je strijd te praten dan de kerk.

Daar hebben wij een soort gedragscode met elkaar afgesproken
hoe wij de dingen doen in het bestaan.
Want je moet toch wel geestelijk zijn, heilig zijn,
heel veel van die dingen zijn…

Dat vind ik zo raar. Maar dat kost energie om dat te doorbreken.

Tot zo ver het antwoord van Kees Kraayenoord.
Aan dit prachtige antwoord zou ik willen toevoegen:

Beste Kees,
je hebt heel veel rake dingen gezegd.
Ook je voorbeeld van de kroeg heb ik zelf al een keer geobserveerd.
Alleen, ook in een kroeg gaat het meestal alleen maar om een gesprek
met de kastelein alleen of met een of twee stamgasten.
Niemand demonstreert zijn gebrokenheid voor een grote menigte.

Wij als katholieke Kerk hebben een prachtige middenweg
tussen het doen alsof er geen gebrokenheid is
en het publiekelijk tentoonstellen.

Wij hebben het biechtgesprek met de priester,
waarin wij onze gebrokenheid in alle veiligheid kunnen tonen.
Hij zal het geknakte riet zeker niet breken,
neen, hij zal het oprichten en steunen
met de kracht, die hem daarvoor door Christus is geschonken.