- Parochie Echt - http://www.parochieecht.nl -

Allerzielen 2014

Allerzielen 2014 (tevens opnieuw in gebruikneming van het kerkhof)

In mijn vorige parochie bevonden zich enkele rijtjeshuizen met jonge gezinnen direct naast het kerkhof. Het bleef natuurlijk niet uit dat de jonge kinderen op een gegeven moment aan de mam vroegen, wat dat is: een kerkhof. Van een moeder hoorde ik later dat ze als antwoord had gegeven: dat is de tuin van Jezus. Zoals wij in onze tuin bloempjes plukken en thuis in een vaas zetten, zo haalt Jezus vanaf het kerkhof de overleden mensen naar zich thuis in de hemel.

Een mooi en kinderlijk verhaal dat trouwens precies aansluit bij het oude woord “Godsakker”.
“Tuin van Jezus”, “Godsakker” of ook het Duits woord “Friedhof”,
zij verwijzen allemaal naar méér dan de plaats voor de overledenen alleen.  Want wat heb je aan “vrede” als je je er niet van bewust bent. Uitdrukkingen als “Rust in vrede” of R.I.P., de Latijnse afkorting ervan, zijn alleen zinvol als er sprake is van waarneming van die vrede,
een waarneming die leven na de dood veronderstelt.

Wij zien dus dat reeds ons taalgebruik voor en op de kerkhoven vaak naar een leven na de dood verwijst.

Hetzelfde geldt voor vele grafmonumenten. Een kruisbeeld met een corpus erop herinnert aan degene, die eveneens over de drempel van de dood heen is gegaan, maar die tevens aangetoond heeft dat de dood niet het einde is. De prachtige verrezen Christus (van het Landricus­kerkhof) die dit jaar de Allerzielenprentjes siert, brengt dat nog eens nadrukkelijk naar voren.

Natuurlijk is de verrijzenis een geloofsfeit dat niet te bewijzen valt, maar er zijn wel meer dingen in het leven die je alleen in vertrouwen kunt aanvaarden. Wie daar niet voor open wil staan, verslaapt letterlijk het enige antwoord dat aan heel ons leven zin geeft. Daarvoor staat de slapende soldaat bij het graf van Christus symbool.

Ook modernere grafmonumenten kunnen nog naar een leven na de dood verwijzen. Neem bv. grafmonumenten waarbij twee stenen platen zo naast elkaar staan, dat door de scheur de verschrikkelijke scheiding wordt gesymboliseerd die de dood tussen de geliefden heeft gebracht. Zit in diezelfde pijn niet ook het verlangen naar weerzien en hereniging?

Zonder iets negatiefs over asverstrooiing te zeggen, want ook voor een crematie kunnen sterke argumenten aangehaald worden,
biedt ons een kerkhof een visuele catechese over het leven na de dood.
Vandaar dat ik vandaag graag weer alle nabestaanden wil uitnodigen hun dierbaren op het kerkhof te bezoeken.
Niet, om zo maar bij een graf te staan, maar ook om voor hen te bidden, dat zij in de Heer een genadige rechter mogen vinden
zoals de uitvaartliturgie ons te bidden voorhoud.

En als wij dan naar huis gaan en overal de prachtige chrysanten
en andere bloemen zien die de graven smukken,
dan mogen wij vanuit ons geloof zeggen:

de mooiste bloemen van allemaal, onze dierbare overledenen,
die heeft O.L.Heer al van zijn Godsakker geplukt
om ze bij zich in huis te halen. Amen.