Geef je op voor een bijzondere Bijbelavond over het Hooglied, het liefdeslied aller liefdesliederen: di 9-4 om 20.00 uur Trefcentrum Diepstraat 4

5e zo vd Vasten C – Een aanklacht geschreven in zand

5e zo vd Vasten C – Een aanklacht geschreven in zand   Echt/St.Joost, 13-3-16

Johannes 8,1-11 De overspelige vrouw

Niets prikkelt onze nieuwsgierigheid meer
als wanneer iets met nadruk verzwegen wordt.
In het evangelie van vandaag wordt tot twee keer toe verteld
dat Jezus op de grond ging schrijven,
maar er wordt niet bij verteld wát Jezus schreef.
En dus zijn mensen al eeuwenlang aan het gissen, wat dat wel was.

Ook de Farizeeën en Schriftgeleerden zullen zich afgevraagd hebben:
Wat schijft Hij toch daar de hele tijd.
Zij stonden blijkbaar tegenover Jezus en moesten het geschrevene
ook nog op de kop lezen.
En omdat de ondergrond waarop Jezus schreef van stof of zand was,
zal zijn schrift ook vlug weer vervaagd zijn.
Met andere woorden, de Farizeeën en Schriftgeleerden
konden waarschijnlijk niet goed lezen wat Jezus schreef.
Veel belangrijker is dan ook wat ze dáchten, dat Hij zou schrijven.
Iedereen vulde dat voor zichzelf in.

Wat had dat kunnen zijn?
Misschien meende de één, dat Jezus het woord ‘gluren’ schreef,
want hoe kun je anders iemand op ‘heterdaad betrappen,
terwijl hij overspel bedrijft’ (vers 4) zonder te gluren?

Een ander meende dat Jezus het woord ‘verdacht maken’ schreef
en vroeg zich plotseling af wat hij nu eigenlijk wél had gezien
en of hij niet voorsnel geoordeeld had.

Weer een ander meende dat Jezus het woord ‘man’ schreef
en hem schoot te binnen, dat hun hele aanklacht al in beginsel fout zat,
omdat volgens hun Wet (Lev.20,10; Deut.22,22)
man én vrouw schuldig waren aan de echtbreuk en beiden bestraft moesten worden.

En vierde aanklager zag misschien Jezus het woord ‘steekpenning’ schrijven
en herinnerde zich hoe het de man had klaargespeeld buiten beeld te blijven.

Wij mogen ook niet vergeten dat dit alles zich in een tergend langzaam tempo afspeelde,
een tempo dat Jezus zelf door zijn manier van doen had laten ontstaan;
een tempo dat hen de tijd gaf na te denken
en te luisteren naar hun eigen geweten.

En zo dropen ze een voor een af.

Jezus heeft op die manier de situatie op een geniale manier opgelost,
zonder te tornen aan de Joodse wet
en zonder de zonde van de vrouw goed te praten.

Jezus bleef helemaal rechtvaardig en toch kon zijn barmhartigheid
over de rechtvaardigheid triomferen.
En niet alleen ten opzichte van de overspelige vrouw gold dit,
zelfs jegens de Schriftgeleerden en Farizeeën die hem kwaad wilden.
Zij kregen hun aanklacht alleen in zand geschreven.
Een aanklacht die elk moment kon worden uitgeveegd
bij het eerste teken van spijt, bij het eerste teken van inzicht in eigen zondigheid.

Wat een verschil met onze huidige maatschappij,
waar al je fouten en zwakheden voor eeuwig worden bewaard
in de digitale archieven van de media
of in de aantekeningen van je politieke tegenstanders
en die op het meest vernietigende moment tevoorschijn worden gehaald.

Alleen Jezus schrijft in het zand…

Daarom komt Hem als enige toe,
dat zijn gedrag voor eeuwig wordt vastgehouden.
Een beetje zoals het ons in het boek Job wordt voorgedaan waarin staat:

“Ach, werden mijn woorden maar opgetekend,
ergens in vastgelegd, door een ijzeren stift in rotssteen gedreven,
met lood gevuld – tot blijvend getuigenis.
Want ik weet: ik ben er zeker van: mijn verlosser leeft” (Job.19,23-25a).