Donderdag 20 juni viert de Wereldkerk Sacramentsdag. In de Landricuskerk is van 10.00 -18.30 uur eucharistische aanbidding. Feestmis 19.00

4e zo van Pasen B – Voorleesbrief van onze bisschop Frans Wiertz

Broeders en zusters,

 

“Ik ben de goede herder.” – Deze roep klinkt vandaag vanuit het evangelie over de hele wereld. Van de zogenaamde “Ik-ben -uitspraken’ van Jezus is deze wel de meest concrete. Immers, van een herder kunnen wij ons ook in een technische samenleving nog wel een voorstelling maken.

 

De herders met hun schapen zijn in onze omgeving nog niet helemaal verdwenen. Het beeld doet misschien een beetje nostalgisch aan, maar hoort toch nog bij de beelden van onze ervaringswereld. De roep van een herder op het veld horen we zo nu en dan tijdens een wandeling of in het voorbijrijden met de auto.

 

De uitroep “Ik ben de goede herder’, is vandaag ook een oproep. We vieren immers ‘Roepingenzondag’. Het is juist deze vierde zondag van Pasen dat wij in het liturgisch jaar speciale aandacht vragen voor het unieke feit dat God ons mensen toespreekt; meer nog: dat Hij mét ons spreekt en ons zelfs tot Hem roept. God zelf communiceert met ons.

 

In ons dagelijks leven wordt communicatie steeds belangrijker. Onze hele samenleving is inmiddels veranderd in een communicatiemaatschappij. Via talloze kanalen wordt dagelijks een beroep op ons gedaan, tot actie en reactie, tot interactie en participatie. En wij zijn niet alleen ontvanger, maar ook zender van oproepen en berichten, van vragen en verzoeken, van informatie en opdrachten.

 

Het zogenaamde ‘dataverkeer’ groeit enorm. Steeds meer werkvelden en vormen van vrijetijdsbesteding verplaatsen zich naar de sector van de communicatie. Kennelijk is de mens er veel aan gelegen om met anderen in contact te zijn, om het gesproken en geschreven woord uit te wisselen en met elkaar te delen.

 

Deze onderlinge communicatie maakt de wereld pas tot een menselijke wereld, op een dubbele manier. Aan de ene kant maken wij door onze communicatie een wereld die wij zelf besturen en beheersen. Aan de andere kant kunnen wij door onze communicatie op een bijzondere manier met elkaar omgaan, door woorden die ons zelf anders en beter kunnen maken, woorden van waardering, van vergeving, van liefde.

 

Twee dode stenen die naast elkaar liggen, weten niets van elkaar. Twee mensen die elkaar ontmoeten, kunnen elkaar leren kennen, elkaar bij de naam noemen, elkaars vrienden worden. Juist op deze manier gaat ook God met al zijn mensen overal ter wereld om. Niemand is voor Hem een dode steen. Hij kent ieders naam. Ook van degenen die zijn naam niet of nog niet kennen, of niet meer willen kennen.

 

De gewone, normale oproep van God aan alle mensen loopt via de ‘ontvanger’ die iedere mens heeft gekregen, het eigen geweten. Naar die stem luisteren, vraagt om onze aandacht. En die is de moeite waard. Op een bijzondere wijze heeft God zich in de geschiedenis uitgesproken in zijn Zoon Jezus Christus. In Hem heeft God zichzelf een menselijke stem gegeven die alle tijden door, de communicatie met zijn mensen blijft aangaan.

 

Wanneer vandaag dus Jezus’ oproep klinkt ‘Ik ben de goede herder’, dan is dit tegelijk een uitnodiging om bij die Herder te komen, om met Hem om te gaan. Die Herder gooit immers niet met dode stenen, maar wel met uitnodigende woorden naar ons. En ook al geldt Christus’ oproep elke mens, waar ook ter wereld, Hij blijft ook constant op zoek naar medewerkers in dit ‘roepingenwerk’.

 

De aantrekkelijkheid van deze dienst voor Christus zit vooral in de aantrekkingskracht van de Herder zelf. Mensen die zich geroepen weten tot een leven als priester, religieus of diaken zullen allereerst de vreugde en de nabijheid van de Herder zelf zoeken.

 

Vervolgens willen zij de oproep die hen heeft bereikt, niet als een mooie ‘dode’ steen bewaren, maar als een schat aan iedereen uitdelen. Daarom blijven zij overal ter wereld getuigenis geven, in woord en daad, in de sacramenten, in pastorale nabijheid, en in sommige gevallen zelfs met het geven van hun leven als vluchteling of martelaar.

 

Toch wordt in de wereld van vandaag de stem van de Herder tot een bijzondere navolging zeer verschillend beantwoord. Hij vindt in een geseculariseerd Europa minder gehoor dan vroeger, des te meer in andere delen van de wereld. En in een kleiner geworden wereld – juist ook vanwege de communicatiemogelijkheden – zijn al tientallen priesters, religieuzen en seminaristen ook naar Nederland en Limburg gekomen.

 

Daar mogen wij blij en dankbaar om zijn; niet op de laatste plaats, omdat zij met ons het verlangen delen dat de stem van de Herder overal ter wereld blijft klinken. De huidskleur van de plaatselijke herder is dan soms anders, zijn of haar taal soms geen volledig perfect Nederlands: hun getuigenis is in ieder geval geen dode steen maar een levendig woord. Zo worden wij ook in ons bisdom steeds meer een veelkleurige, wereldomvattende gemeenschap in het klein, van roependen en geroepenen. Dit kan bovendien goede kansen bieden op een vernieuwde aantrekkingskracht op jonge mensen, ook in onze streken. Veel talen, veel culturen en veel gewoontes laten dan uiteindelijk de ene stem van de goede Herder horen.

 

Aan deze opdracht als ontvanger en zender in al onze parochies en gemeenschappen mee te werken is een grote uitdaging en een spannend avontuur. Ik wil u vragen daarin van harte te delen, met uw eigen talenten en mogelijkheden, met uw betrokkenheid en gebed, met giften en financiële ondersteuning voor onze opleidingen tot het priesterschap, diaconaat en pastoraal dienstwerk.

 

Paus Franciscus heeft dit jaar uitgeroepen tot het ‘jaar van het religieuze leven’.
Het is dus een jaar met bijzondere aandacht voor degenen die hun hele leven in het dienstwerk van de goede Herder hebben geplaatst. Maar het is ook een jaar om ons allemaal te bezinnen op ons eigen religieus zijn, op de oriëntatie in ons leven. De stem van de goede Herder blijft ons roepen, omdat wij hem meer waard zijn dan de dode stenen op de weg. Hij kent ons en roept ons bij onze naam.

Roermond, 4e zondag van Pasen

+ Franz Wiertz,

Bisschop van Roermond