Zondag 24-2 om 15.00 uur: Gebedsbeweging ‘Oremus’ in de Gertudiskerk te Maasbracht. Priesters en leken bidden 1 uur voor de Kerk.

4e zo dh jaar C – Niet in je thuisplaats benoemd

4e zo dh jaar C – Niet in je thuisplaats benoemd   Echt/St.Joost, 3-2-19

Is het u al een keer opgevallen, dat priesters bijna nooit
in de plaatsen worden benoemd waar zij zijn opgegroeid?

Dat hangt samen met een ervaring die ook Jezus heeft meegemaakt
in de stad waarin Hij was grootgebracht (vgl. Lc.4,16).

Men herinnert zich aan de familie van de priester,
weet nog met wie hij samen in de klas heeft gezeten
en dat hij zich voor de rest niet erg van de andere jongeren
had onderscheiden.

“En nu wil die ons iets vertellen”, denken de mensen dan.
“Wie denkt hij wel wie hij is”.

En zij zien dan niet dat een roeping juist hierin bestaat
         zowel bij de profeten in het Oude Testament
         als ook bij Jezus in het Nieuwe Testament
         tot aan de priesters in de tijd van de Kerk
om niet te verkondigen wat zij zelf vinden,
maar wat ze menen dat hun door God is opgedragen.

Het roepingsverhaal van de profeet Jeremia,
dat wij vandaag in de eerste lezing hoorden, begon daarom met de woorden:
“In die dagen kwam het woord van de Heer tot mij (Jeremia 1,4).

En in het evangelie van vandaag horen wij dat Jezus verklaart:
“De geest des Heren is over mij gekomen” (vgl. Lc. 4,18.21)

Maar een priester dan? Krijgt die dan ook de Geest van God
of vertelt die toch alleen maar wat hij zelf vindt ? Ik hoop van niet.

Kijken wij naar zijn wijding.

Eerst moet een priesterkandidaat aan de bisschop beloven,
om trouw te zijn in de prediking van het Evangelie
en de uitleg van het katholieke geloof.

Vervolgens gaat hij plat op de grond liggen
terwijl de Allerheiligenlitanie wordt gezongen
en God en de heiligen worden aangeroepen.

Zo wordt uitgedrukt dat de priester zelf niet waardig is
en op eigen kracht niet in staat tot deze grote opdracht,
maar dat het alleen mogelijk is met de hulp van God en alle heiligen.
Op het einde wordt zelfs heel speciaal
de heilige Geest over de priesterkandidaat afgeroepen.

Natuurlijk is de priesterwijding vaak al heel wat jaren geleden,
bij mij bv. al bijna 34 jaar.
Ga je dan intussen jezelf verkondigen? Ik hoop van niet.

Twee dingen kunnen je helpen dat te voorkomen:

Enerzijds de kerkelijke liturgie, die je de Bijbelteksten voorschrijft
en op die manier voorkomt,
dat je alleen maar met je lievelingsthema’s bezig bent
of met de waan van de dag.

En anderzijds moet je ook zelf ervoor zorgen
dat de heilige Geest nog tot je door kan dringen
en je zijn ingevingen kan schenken.

Ik ga dan ook elke ochtend een half uur voor stil gebed op de knieën,
voordat ik met het zogenaamde getijdengebed begin,
de psalmen die een priester over de dag verdeeld gaat bidden.
 
Juist het besef een zwakke mens, maar wel een door God gezondene te zijn,
maakt het wezen van het priesterschap uit.

Daarom ook zijn titels zoals ‘bisschop’ of ‘pastoor’ zendingsnamen.
Niemand staat er op persoonlijke titel
of omdat hij zich een bepaalde parochie heeft uitgezocht.

Journalisten die een bisschop of pastoor dan ook met “meneer” aanspreken,
hebben dus of hun handwerk niet fatsoenlijk geleerd
of sluiten bij voorbaat uit dat achter de gezondene ook een zendende staat.

En beetje eigenlijk zoals bij Jezus in het evangelie vandaag.