Alle parochianen worden uitgenodigd voor de jaarlijkse clustermis, dit jaar op maandag 14-1 om 19.00 uur in Koningsbosch !

3e zo na Pasen B – Verslag kloostermoment parochievitalisering

3e Zondag na Pasen B – Verslag kloostermoment parochievitalisering
                                                                                     Echt/St.Joost, 15-4-18

Vrijdagmiddag zijn de leden van de kerngroep vitalisering bij elkaar gekomen
voor een bezinningsmoment in het klooster Lilbosch.
Uit elke parochie van ons cluster waren er vertegenwoordigers aanwezig,
om ideeën voor de toekomst van onze clusterparochies in te brengen.

Voordat zij echter met concrete voorstellen kwamen
(die wij ook t.z.t. met u zullen delen)
heeft abt Malachias een inleiding voor ons gehouden
over het uitgangspunt van al onze plannen.

Deze inleiding was zo inspirerend, dat ik ze graag – vrij naverteld –
met u wil delen.

De abt begon ermee om ons op het hart te drukken
dat wij de huidige tijd moeten liefhebben als die tijd
die God ons geschonken heeft.

Niet treuren over lang vervlogen tijden, niet wegdromen naar elders,
maar de huidige tijd liefhebben
en als een Godsgeschenk zien, dat langzaam uitgepakt moet worden.
Welke genaden, welke uitdagingen heeft God erin verpakt?

Vervolgens ging de abt op het woord ‘parochievitalisering’ in.
Het bestaat uit de 2 woorden ‘parochie’ en ‘vitalisering’
en als je over de betekenis van deze twee woorden nadenkt,
heb je een goed uitgangspunt voor alle toekomstplannen.

‘Parochie’ komt van het Griekse woord par-oikos,
een woord dat samengesteld is uit para (bij of naast) + oikos (huis). *
De leden van een parochie leven dus letterlijk bij het huis,
maar niet in het huis.
Zij zijn dus letterlijk bij-woners, vreemdelingen, voorbijgangers,
die hun huis elders hebben. Waar dit huis is, zullen wij straks horen.

Het begrip ‘parochie’  komt uit een tijd van vóór de volkskerk,
toen de christenen vreemdelingen waren binnen de maatschappij.
Daarom is dit begrip nu weer heel geschikt voor de tijd de volkskerk,
waarin de christenen opnieuw vreemdelingen zijn binnen de maatschappij.

De oude vormen brokkelen af, de volkskerk is voorbij.
Wij gaan een stuk vormeloosheid in.
Wij weten nog niet hoe de nieuwe vormen en structuren eruit zullen zien.
Onze tijd lijkt een beetje op Stille Zaterdag.
Het sterven van Goede Vrijdag is geweest,
nu blijft alleen het wakend wachten op Pasen.

Dit wakend wachten uit zich o.a. erin,
dat wij onze rol als bij-woners en vreemdelingen bewust aannemen:
dat wij anders durven te zijn dan de massa.
Zichtbaar en onzichtbaar anders durven zijn.
Dat vraagt moed, want wij zijn allen ook kinderen van deze tijd.
De huidige tijd zit ook in ons.

En het vraagt zelfbewustzijn. Dat je voor je eigen identiteit uit durft te komen.
Geloof is niet alleen iets voor het privéterrein,
geloof moet heel je bestaan doordrenken.

Dit anders zijn, dit vreemdeling zijn, kun je pas opbrengen
als je weet waar je huis is, je echte thuis: dat is Christus.

Daarmee komen wij tot het tweede woord “Vitalisering”.
Daarin zit het Latijnse woord ‘vita’ = leven.
Christus is ons leven.         

(vgl.: Johannes 17:3 En dit is het eeuwig leven, dat zij U kennen,                                                                                                             de enige ware God en Hem die Gij hebt gezonden, Jezus Christus.)

Ons middelpunt is de Heer zelf, niet mijn geloofsinspanning, mijn prestaties.
De gevaarlijkste zin voor christenen is “Wij moeten eerst dat en dat …”
Neen, het leven is er al.
Wij hoeven geen kerk te creëren, wij kunnen geen parochie maken.
De verrezen Heer leeft, Hij is er al,
maar wij herkennen Hem slechts af en toe in het dagelijks leven.
Net als de apostelen in de verhalen van Pasen.

Of wij nu ziek zijn of bang , of enthousiast en blij,
het zijn allemaal vormen van leven waarin de Heer reeds aanwezig is.

Dit betekent niet dat wij niets meer mogen plannen,
niets meer hoeven te doen.
Neen, werken aan de toekomst van de parochies blijft nodig,
maar wel vanuit  het grote vertrouwen en de innerlijke vrede,
dat de Heer er al is.  
_____________

* Het gaat hier om een meditatie aan de hand van de etymologie van het  woord “parochie”.
Concreet gebruikt werd het woord “parochie” oorspronkelijk voor de landgemeente 
die bij het centrale huis van de stadskerk hoorde.