Donderdag 20 juni viert de Wereldkerk Sacramentsdag. In de Landricuskerk is van 10.00 -18.30 uur eucharistische aanbidding. Feestmis 19.00

3e zondag d/h jaar C – Geestkracht in boeken

3e zondag d/h jaar C – Geestkracht in boeken         Echt/ St.Joost, 24-1-2016

(Neh. 8,2-4.5-6.8-10) Voorlezing van het Wetboek                                    

De pastoor van de jongerengroep waarvan ik lid was in mijn jeugd,
gaf ons jongeren regelmatig boeken cadeau.
Dat was zo kenmerkend voor hem
dat het op zijn Gouden Priesterfeest nadrukkelijk werd aangehaald.
Nou, zult u misschien denken, wat is daar nu zo bijzonder aan?
Het antwoord ligt niet zo zeer in zijn vrijgevigheid
of in de materiële waarde van de boeken.
Neen, met die boeken gaf hij ons jongeren werelden cadeau,
nieuwe geestelijke werelden van wie wij tevoren nog niet hadden gehoord.

Boeken bevatten immers de geestkracht en de creativiteit van mensen.
Met Bijbelboeken is het niet anders.
Bijbelboeken worden geopend en voorgelezen
en er ontstaat herkenning of ontroering bij mensen.
Vreugde om het vrije heden, verdriet om gemiste kansen
en moed om naar de toekomst te kijken.
Kortom er wordt geestkracht gewekt.
Eigenlijk is dit geen wonder, want, lezend of luisterend,
krijgen we deel aan de levende geest van de generaties vóór ons
en herkennen we ten diepste
de behoefte en de nood van onze eigen ziel.

Als we ons hart maar openen.

In de eerste lezing zien wij de priester Ezra heel plechtig voorlezen
uit een bijzonder boek, de Thora, het heilig boek van de Joden,
ons Oude Testament.

Ezra is iemand die na een lange ballingschap
opnieuw voor het volk verschijnt en uitroept:
we mogen opnieuw lezen in ons boek!
En het hele volk begon te applaudisseren.
Tijdens de ballingschap was namelijk elk drukwerk,
elke publicatie verboden.
Tijdens de ballingschap was elk velletje papier gecensureerd.

We kennen dit fenomeen.
Christenen hebben het in de voorbije lange jaren in Oost-Europa
en elders ter wereld ook meegemaakt:
ze werden letterlijk monddood gemaakt.
Het eerste wat elke dictatuur verbiedt, is het spreken van het vrije woord.

In de ballingschap had het volk van Israël alles verloren:
zijn liturgie, want in de ballingschap was er geen tempel.
Zijn jaarlijkse feesten, want in den vreemde vierde Israël geen feest(en).
Wel kwamen ze samen in de huiskamers.
Ze kwamen samen rond het heilig boek.
Ze leerden luisteren en vragen te stellen.
Ze gingen leven en vertroosting ophalen uit die woorden.
Zo werd het boek hun dierbaar:
het was het document dat hen samenhield
en dat hun verhaalde over Gods trouw:
daarin was Gods stem aanwezig,
daarin beluisterden zij Gods hartenklop voor hen.

En nu was die ballingschap voorbij.
Nu mocht weer openlijk voorgelezen worden uit hun heilig boek.
Daarom stonden de Israëlieten te huilen bij de voorlezing van de Wet.
Ze besloten er een blijvend feest van te maken
dat ze vandaag nog elk najaar vieren:
het feest “Vreugde om de Wet”, “Simchàth Torah.

Hoe zeer zou ik willen, dat ook alle christenen
die kracht van de Bijbel konden ervaren,
die Vreugde en die Zekerheid die ons Gods Woord kan schenken.

Ik kan er persoonlijk van getuigen.
Aan de kracht van Gods Woord heb ik het bv. te danken
dat ik mij zeker was en ben van mijn priesterroeping.
Want het waren de Bijbelverhalen over de roepingen
die ik tijdens een opnameretraite ging mediteren,
voordat ik zo’n 38 jaar geleden
met een innerlijke zekerheid
om de opname in het seminarie kon vragen.