Geef je op voor een bijzondere Bijbelavond over het Hooglied, het liefdeslied aller liefdesliederen: di 9-4 om 20.00 uur Trefcentrum Diepstraat 4

32e zo dh jaar A – “Love Story” 

32e zo dh jaar A – “Love Story”                       Echt/St.Joost, 11-11-17

Matteüs 25,1-13  “Daar is de Bruidegom! Trekt hem tegemoet!”

Jaren geleden kocht ik een boek met de suggestieve titel “Love Story”. Voordat u nu denkt, wat leest de pastoor toch voor boeken,
zal ik even erbij vertellen, dat de ondertitel van dat boek luidde:
“Zo werd ik katholiek”.
Het gaat om het bekeringsverhaal van Janne Haaland Matláry,
een vooraanstaand wetenschapster en politica in Noorwegen.

Uit haar boek wil ik een bijzonder interessant stukje weergeven. Zij schrijft:

Bestaat de grootste verschrikking niet daarin
om in de terugblik op ons leven geen samenhang te zien?
Alleen maar losse, op zichzelf staande gebeurtenissen,
die niets met elkaar te maken hebben en tot niets leiden?

Wanneer het leven, zoals wij vaak zeggen, een reis is, dan betekent dit
dat er een weg is, die men moet volgen, een straat waarop men kan rijden. En het betekent ook, dat er een doel is, waarheen men op weg is.

Voor vele mensen bestaat zo’n levensdoel niet
– dat menen zij in elk geval –
en dus ook geen weg waarop men moet gaan.

Voor velen is de materiële welvaart het laatste doel,
en ook macht en status, want deze drie dingen horen bij elkaar.

Nu is er niets mis aan om ambitie te hebben.
Het probleem is alleen de richting van die ambitie.

Vergeet ik mijn eigenlijk doel en raak ik verstrikt in de wilde jacht
naar invloed en geld, dan overkomt mij na een tijdje
een verschrikkelijk gevoel van leegte en vermoeidheid.
Ik kom erachter dat ik naar de verkeerde dingen zoek
en dat ik werk vanuit een verkeerde motivatie.
Het ergste is vooral het gevoel, dat er niets bestaat, wat de moeite waard is om er zich voor in te spannen.

Een terugblik op het leven kan echter ook anders zijn.
Men ziet een zekere ontwikkeling in zijn leven,
men ziet fouten, omwegen en vooruitgang.

Men erkent dat sommige dingen de voorbereiding waren
voor latere gebeurtenissen en dat bepaalde vaardigheden die men leerde,
noodzakelijk waren voor wat erna kwam.
Men ziet, onduidelijk misschien en omdat het een genade is,
de hand van God in zijn leven.
Gelukkig degenen, die die ervaring mochten maken.

Het christendom maakt aanspraak erop aan het leven een zin te geven.
Dat klinkt als een naïef sprookje, als een zoetje in een bittere wereld.
Maar door de jaren heen heb ik ontdekt dat het christendom realisme is
– zelf het enige realisme.

Realisme betekent het leven zo te zien als het werkelijk is,
in al zijn hardheid.
Het leven is kort, en met elke dag komt de dood naderbij.
Ziekte, aftakeling, ouderdom horen erbij.
Hoe kunnen wij dat volhouden?

Alleen als ons eigen ik niet het enige is wat wij hebben.
Als het centrum en het doel van ons leven buiten onszelf ligt.
Als ondanks alle bezigheden van dit leven ons hart gericht blijft
op de enige onvergankelijke werkelijkheid: God.

Janne Haaland Matláry, Love-Story. So wurde ich katholisch.
St.Ulrich Verlag, Augsburg, 2003, blz. 80 – 81 (vrije vertaling)

Zoals de verstandige bruidsmeisjes uit het evangelie van vandaag.
Ook zij waren ingedommeld, net zoals de domme meisjes.
Ook zij dachten niet continu, 24/7, aan de hemelse Bruidegom.
Maar ze waren niet opgegaan in hun aardse bezigheden.
Hun uiteindelijke doel hadden ze nooit uit het oog verloren.
Daarom waren ze voorbereid voor het bruiloftsfeest.

Ik wens ons allen toe dat ook wij de hemelse Bruidegom niet uit het oog verliezen.
Want ook ons leven is bedoeld als een Love Story.