Alle parochianen worden uitgenodigd voor de jaarlijkse clustermis, dit jaar op maandag 14-1 om 19.00 uur in Koningsbosch !

28e zo d/h jaar A – “Lieve jongens”      

28e zo d/h jaar A – “Lieve jongens”                           Echt/ St.Joost, 15-10-17

 “Vriend, hoe zijt gij hier binnengekomen zonder bruiloftskleed?” (Mt.22,12)

Toen mijn ouders al op leeftijd waren
en wij kinderen al lang het huis uit waren, werden de grote feestdagen
zoals kerstmis of de huwelijksjubilea bijzondere hoogtepunten in ons gezin.

Omdat wij ons gedurende het jaar vanwege de grote afstanden
niet zo vaak zagen, genoot iedereen van het samenzijn.

Voorafgaande aan zo’n feestdag hadden wij wel altijd een probleem.
Wat breng je mee? Welk cadeautje zouden onze ouders leuk vinden?

Vroegen wij tevoren na: “Hebben jullie nog wensen?”,
kregen wij steevast als antwoord: “Wij hoeven niets, wij hebben al alles”.

Meestal lieten wij ons door zo’n antwoord niet meteen afwimpelen
en herhaalden dan de vraag:  “Hebben jullie echt geen wensen?”
En dan kregen wij als antwoord; “Ja, lieve jongens”.

Aan deze gesprekken met mijn ouders moest ik denken,
toen ik nadacht over die ene man uit het evangelie,
die geen bruiloftkleed aanhad.

Zijn probleem was namelijk niet, dat hij geen geloof had.
Neen, zonder geloof had hij de uitnodiging van de koning
gewoon naast zich neergelegd en was er niet op ingegaan.
Neen, geloof had hij wel, maar hij had dit geloof niet laten blijken
door daden van liefde.

Of, om op de manier van mijn moeder te zeggen:
dat die man uit het evangelie naar het hemels bruiloftsfeest wilde komen,
zoals wij jongens thuis wilden komen,
dat was duidelijk.

Maar hij moest ook een “lieve jongen” willen zijn.
Niet om die uitnodiging te verdienen,
maar als teken van grote dankbaarheid voor het feit dat hij uitgenodigd was.

Wij allen mogen ons zien als genodigden voor het grote bruiloftsmaal
van de Heer, dat symbool staat voor het eeuwig samenzijn met God.

Laten wij ons niet, zoals sommige van de andere genodigden,
afhouden om op zijn uitnodiging in te gaan,
omdat wij het hier op aarde zo druk hebben met zaken doen
en helemaal geen tijd meer voor Hem hebben.

En laten wij evenmin als de ene gast die geen bruiloftskleed had,
verzuimen om onze dankbaarheid voor de uitnodiging te uiten
door daden van liefde.

Nog even iets over mijn ouders.
U zult misschien nieuwsgierig zijn,
hoe wij dat opgelost hebben met hun wens naar lieve jongens.

Nou, of wij “lieve jongens” zijn geworden,
dat moeten anderen maar beoordelen.

Wel hebben wij jongens onze liefde en dankbaarheid voor onze ouders
tot uiting willen brengen
door vooral veel zorg te besteden aan de feest- en gedenkdagen.

Zo bv. ook toen ons mam 83 jaar en 4 maanden oud werd.
Toen stonden wij jongens met z’n drieën heel onverwacht voor haar deur
om haar te feliciteren met een unieke gedenkdag:
ze was namelijk 1000 maanden oud geworden.