Geef je op voor een bijzondere Bijbelavond over het Hooglied, het liefdeslied aller liefdesliederen: di 9-4 om 20.00 uur Trefcentrum Diepstraat 4

25e zo vh jaar B – Een “selfie” met een dode 

25e zo vh jaar B – Een “selfie” met een dode                     Echt/St.Joost, 23-9-18

Afgelopen zondag heb ik sinds lang weer naar een Duitse “Tatort” gekeken.
U weet wel, de titel “Tatort” is het verzamelbegrip voor misdaadfilms
die met verschillende regisseurs en wisselende politieagenten
al sinds vele jaren worden uitgezonden.

De kwaliteit van die films is dan ook erg afhankelijk van de betreffende regisseur.
Soms brengt zo’n regisseur onderwerpen of scènes,
die je nog lang na de film bezig houden en tot nadenken aanzetten.

Zo had de aflevering van afgelopen zondag bv. een scène
met drie jonge uitgaanstypes, die jolig door het nachtelijk Berlijn liepen
en daar een vermoorde man ontdekten.

In plaats van een schrikreactie die het natuurlijk antwoord zou zijn
als je beseft dat aan een menselijk leven definitief een einde is gekomen,
bleven deze jonge lui even jolig als tevoren en maakten zelfs
een “selfie“ samen met de dode.

Ook bij het latere verhoor door een politieagente
bespeurde je geen enkele medeleven of ernst, integendeel.
“Elke minuut sterven er mensen”, was hun antwoord,
“wat moeten wij ons er druk om maken”.
Opgesloten in hun eigen ik bleef hun joligheid maar doorgaan.

Dat mensen opgesloten zijn in hun eigen ik
heeft ook Jezus moeten meemaken.
Hij vertelt voor de zoveelste keer van het drama dat Hem te wachten staat,
van zijn naderende lijden en dood, en wat doen de leerlingen?

Zij houden zich ermee bezig wie de grootste onder hen is.
Opgesloten in een eigen wereld dringt het drama niet tot hen door.

Jezus gaat hen niet zomaar berispen.
Neen, Hij doet voor hoe het anders moet.

Het eerste wat wij lezen is: “Toen zette Hij zich neer” (vers 35).
Dat vindt de evangelist blijkbaar belangrijk om te vermelden.

Enerzijds wil hij daarmee waarschijnlijk aangeven,
dat Jezus nu als leermeester gaat spreken.
Anderzijds wordt daardoor ook heel mooi duidelijk,
dat Jezus tot het kind, dat Hij in hun midden plaatst, op ooghoogte spreekt.

Het kind, dat in de oudheid niet veel telde, staat hier symbool
voor alle kleine en zwakke mensen van deze wereld
die een beroep op ons doen.

Vervolgens staat er, dat Jezus het kind omarmde.
Dat kun je natuurlijk ook alleen maar als je jezelf klein hebt gemaakt.

Jezus doet het ons dus voor hoe je kunt voorkomen dat je afstompt;
hoe je kunt voorkomen dat je de drama’s in deze wereld niet meer opmerkt.

Zijn recept luidt: focussen op de ene. Op ooghoogte gaan met die ene.

Uit het grote aantal mensen in nood die dagelijks via de media,
maar ook via het groeiend aantal bedelbrieven een beroep op ons doen,
er telkens opnieuw één uitkiezen en je helemaal op die mens focussen.

Pas dan draai je je niet meer weg van de drama’s van deze wereld
om letterlijk of overdrachtelijk een “selfie” ervan te maken.

Pas dan laat je de nood van de ander werkelijk binnen
en met die nood ook degene die gezegd heeft:

“Wie een kind als dit opneemt in mijn Naam neemt Mij op;…”(vers 37 a).