Alle parochianen worden uitgenodigd voor de jaarlijkse clustermis, dit jaar op maandag 14-1 om 19.00 uur in Koningsbosch !

13e zo dh jaar B – Een Jezus zonder hoofd

13e zo d/h jaar B – Een Jezus zonder hoofd              Echt/St.Joost, 28-6-15

Mc.5, 21-43 De bloedvloeiende vrouw en het dochtertje van Jaïrus 

Mijn intussen overleden tante leefde in een tijd
dat er nog geen digitale fotografie bestond.
Je kon pas na het ontwikkelen van het filmpje zien of een foto gelukt was.
En zo gebeurde het regelmatig, dat ze met foto’s thuis kwam,
waarop de hoofden van de personen buiten beeld waren.

Aan zo’n foto van mijn tante moest ik denken,
toen ik jaren geleden een prachtig schilderij zag met een Jezus erop,
van wie het hoofd ook buiten beeld was.

Maar dat was niet het enige vreemde aan dit schilderij.
Die Jezus op het schilderij was gekleed in een lang gewaad,
zoals dat in zijn tijd gebruikelijk was.
Maar een vrouw, die eerbiedig voor Hem boog
en de zoom van zijn gewaad aanraakte,
was gekleed in hedendaagse kleren,
met gymschoenen aan en een horloge om.

Wat zou de boodschap kunnen zijn van zo’n schilderij?

Het hele schilderij ging over de centrale zin van het huidige evangelie:

Jezus besefte dat een kracht van Hem was uitgegaan (Mc.5,30).

Deze zin is zo belangrijk, dat de Catechismus van de katholieke Kerk
deze zin tot een sleutelzin maakt van het hele hoofdstuk
over de sacramenten. Er staat:

De sacramenten van de kerk zetten vandaag de werken voort
die Christus gedurende zijn aardse leven volbracht heeft.
De sacramenten zijn al deze krachten
die van het lichaam van Christus uitgaan
om ons te genezen van de verwondingen van de zonde
en ons het nieuwe leven van Christus te geven
(CKK, Deel II, De Viering van het Christusmysterie)

Met dit in het achterhoofd beseffen wij,
wat ons het genoemde schilderij – evenals het evangelie van vandaag –
duidelijk wil maken:

Het gaat hier niet om genezingen in lang vervlogen tijden,
maar aanwijzingen voor het nu, aanwijzingen voor ons geestelijk leven nu.
Christus mag dan niet meer zo duidelijk zichtbaar zijn als toen
(vandaar zijn hoofd buiten beeld),
maar Hij laat zich wel concreet aanraken in zijn sacramenten.

En zoals ons het schilderij, in plaats van een vrouw uit de tijd van Jezus,
een hedendaagse persoon laat zien,
zo willen ook wij met een paar voorbeelden
telkens de link leggen van het verleden naar het heden.

  1. De vrouw in het evangelie was ten einde raad.
    Zij had zoveel vertrouwen in mensen gesteld,
    maar was telkens weer teleurgesteld.
    Nu is ze rijp ervoor om haar vertrouwen helemaal op Jezus,
    de Zoon van God te stellen.
  • Misschien wordt het voor de een of ander van ons ook tijd,
    niet alleen maar te vertrouwen op mensen,
    maar veel meer te bouwen op de Heer?
  1. De vrouw in het evangelie mocht niet zonder man
    (een vader of echtgenoot) in het openbaar optreden en spreken.
    Maar zij doet het toch.
    De tijd dat ze alleen maar keek naar wat anderen vonden,
    is voorbij. Het gaat nu om haar.
  • Wanneer wij Jezus echt willen ontmoeten, moeten wij ook niet kijken
    naar wat anderen vinden of van ons verwachten.
    Het gaat om onze ziel, om ons geluk, om ons leven.
  1. De vrouw in het evangelie was door haar ziekte wettelijk onrein
    en maakte anderen wettelijk onrein door ze aan te raken.
    Daarom wilde ze alleen het gewaad van Jezus aanraken.
    Op het schilderij raakt ze zelfs alleen maar de zoom van zijn gewaad aan
    waardoor zij zich diep moest bukken.
  • Wanneer wij de Heer echt willen ontmoeten,
    moet ook bij ons het besef aanwezig zijn,
    dat wij het eigenlijk niet waard zijn Hem aan te raken,
    moeten ook wij Hem nederig naderen.
  1. Jezus had toen zijn genezende kracht als het ware
    voor iedereen in de aanbieding.
    Maar het was het geloof van de vrouw,
    dat deze kracht vruchtbaar liet worden.
    De heilige Augustinus zegt dan ook: De vrouw raakte Jezus,
    de menigte drong alleen maar tegen Hem op.
  • Voor ons geldt:
    de sacramenten geven objectief de kracht van Christus door,
    maar alleen ons geloof laat die kracht vruchtbaar worden.
    Is onze ontmoeting met de Heer in de H. Communie alleen
    een oppervlakkig aanraken, zoals de menigte die tegen Hem opdrong,
    of is het een nederig en gelovig uitstrekken van onze hand
    in het vertrouwen zijn kracht te ontvangen?